Een vriend is als het ware een andere ik…..
Por dónde empiezo?
Hace tiempo que no escribo, debo estar bastante desentrenado, así que si no te gusta lo que lees pues…. ahi quedes con tu disgusto…
Es hoy uno de esos días en los que no sabes qué acabarás leyendo… machete en mano nos plantamos en medio de la Selva así que
hagámonos un camino.
Me viene sorprendiendo últimamente el efecto que causa el blog en quien lo lee…
…al lugar donde has sido feliz, no debieras tratar de volver…
Hay alguien detrás de estas palabras?
Pudiera no ser todo sino simple ficción? Incluso dioses han conseguido crear ciertas historias, pudieran crear esas historias también personas…?
Será que no.
Que las personas somos más complicadas de entender que un simple Dios… que por mucho que me leas, no conseguiras acabar de verme… o no si sólo me lees…
Acaso no buscas entenderme… para qué, si ni tu misma te entiendes a veces… (nótese, que estadísticamente es el sector femenino quien más disfruta el blog…. por qué será?)
A veces da miedo pensar dónde estás. Ahora. Donde estuviste ayer y dónde estarás mañana…
No hace falta estar fuera de casa, para sentirse totalmente fuera de lugar…
Supongo que vine a lo que vine, y esto no es mas que parte del juego, pero así como el que ve una pelicula y se mete dentro tengo ganas de comer palomitas de una vez con la vida…
Te sientes importante?
Lo siento; perdí el hilo. Debes ser, de los que encuentra inconexo todo lo que lee. Quieras que no, algo me llevó a escribir lo que escribí. Tuviera o no sentido, ese era yo en aquél momento.
Loco? Yo que sé pero eres tú quien me confunde…Temo por ti. Y yo no sé que espero.
Formo parte de una gran obra. Y sí, seré un buen figurante pero no consigo nunca ese papel principal, que a todos nos corresponde en este gran teatro…
Sabes ya, en qué consiste tu historia?
Supongo que uno espera, algo mejor. Como si algo mejor estuviera en camino… cual reyes hacia el pesebre, me paré en un burdel.
Y solo pensé.
Verás.
Alguien se ha metido en una burbuja. Qué….. si explota?
Se lo lleva el aire o pisa fuerte?
Vas a ser tú quién me lo diga?
Hora de acabar.
Conclusión.
Qué coño es esto?
Habíame parado en un entremés.
Y Gracias. Retomé la comedia, de la que formo parte.
Aquí vuelvo señora,
sentado, callado,
contando una historia.

Érase una vez, el mundo…

Eres tan raro como un pingüino sin corbata..
Comment by Cuevas — 23 October, 2006 @ 8:49 pm
weiiii David, arrriba la vuelta al cole! com va per aquí? vigila’m aquell parell!
Comment by Marina — 24 October, 2006 @ 12:18 pm
L’escrit complicat…. la fotografia molt bonica….
Quin temps fa per aqui? A Girona hi fa calor d’estiu…. potser menjarem torrons amb banyador aquest any.
Fins aviat
Comment by Scar — 25 October, 2006 @ 3:53 pm
la edad todo lo cura… o lo pierde
Comment by pp — 29 October, 2006 @ 7:57 pm